Мали се шансите дека убиството на Навални ќе промени нешто во руската политика, а камоли да ги мобилизира широките маси луѓе и да доведе до промени. Неколку илјади луѓе собрани на погребот на Навални во Москва сметаат дека медиумскиот мрак и страв се речиси подеднакво присутни и сега. Смртта на Навални може да влезе во историјата како момент во кој Руската Федерација премина од авторитарна во тоталитарна држава.
Луѓето кои со добра волја отворија преговори за размена на Навални за Вадим Красиков – професионален атентатор на руските тајни служби, осуден на доживотен затвор во Германија – за жал немале добра проценка.
Рускиот претседател Владимир Путин веројатно не е толку бесчувствителен како Јосиф Сталин. За разлика од Сталин, кој одби да ги размени затворените германски генерали за неговиот заробен син во Втората светска војна, не е исклучено дека доколку станува збор за негова блиска личност, тој би се согласил на размена.
Сепак, колку што Красиков беше дел од руското разузнавачко семејство и голем патриот, како што го дефинира Путин, сепак не бил толку вреден за да се ослободи Навални. Со други зборови, на режимот во Кремљ повеќе му пречеше тоа што Навални беше на слобода отколку тоа што Красиков е во затвор.
Во Русија не е можно да се биде „русин“ Нелсон Мандела. Режимот на апартхејдот во Јужна Африка беше помалку суров кон политичките затвореници од рускиот, дозволувајќи му на Мандела да преживее 27 години зад решетки и триумфално да се врати на слободата и да стане првиот демократски претседател на Јужна Африка.
Кобна грешка беше отворањето на преговорите за размена пред претседателските избори. Преговарачите не ја разбраа разликата помеѓу добивката што ќе ја донесе ослободувањето на Красников и потенцијалната загуба и опасност што ослободувањето на Навални ќе ги создаде за Кремљ. Секако,не треба да се заборави егото на претседателот на Русија и неговата одмаздољубивост, за што добивме низа докази. Дури и поранешната германска канцеларка Ангела Меркел во разговор со поранешниот американски претседател Барак Обама изјави дека Путин е човек на минатиот век.
Достоевски во романот „Идиот“ рекол дека „убавината ќе го спаси светот“. Да, убавината ќе го спаси светот, но во Русија моќта се зачувува со употреба на моќ и сурови методи. Огромното мнозинство Руси многу повеќе им замеруваат на владетелите кога се слаби, прагматични, попустливи. Тие претпочитаат силни, тврдоглави и непромислени лидери затоа што во нив го гледаат олицетворението на Русија и нејзината моќ.
На Запад често се анализира ситуацијата во Русија користејќи го европскиот систем на вредности и гледаме низ призмата на западните параметри. Голема грешка! Она што се смета за слабост во Европа е сила во Русија, она што е добро за Русија е погрешно во Европа и обратно. Западот се заснова на максимата на Француската револуција „братство, еднаквост, слобода“, а Русија на мотото на Николај I „автократија, православие, нација. Во Русија колективот е над поединецот, во Европа граѓанинот е мерна единица за сè.
Руската телевизиска ѕвезда и омилениот водител-новинар на Путин, Владимир Соловјов, триумфално изјави во својата ток-шоу програма, на првиот канал на руската национална телевизија, дека треба да му оддадат признание на Борис Надеждин затоа што благодарение на него имаат список со предавници на Русија.
Режимот на Путин, во зависност од проценката на опасноста на политичкиот противник, реагира на четири начини: бирократски, судски, географски и физички. Пример за бирократска елиминација е Борис Надеждин, кој пред неколку дена беше исфрлен од претседателската трка. Судскиот систем е управуван од Путин, а во руските затвори има стотици политички противници, меѓу кои и Владимир Кара-Мурза. Географска елиминација значи принудување на егзил, што беше случај со Каспаров и Ходорковски. На крајот доаѓа физичката ликвидација, од Александар Лебед преку Борис Немцов до Алексеј Навални.
Колку Путин не трпи никаква сериозна конкуренција покажува изборот на кандидати на кои им е дозволено да учествуваат во претседателската трка: Владислав Даванков е потпретседател на Думата и член на партијата „Нови луѓе“, која е приврзок на Путиновата „Единствена Русија“, Леонид Слуцки е претседател на комисијата за меѓународни односи во Думата и член на Либерално-демократската партија на покојниот Владимир Жириновски, а Николај Харитонов, комунист со наклонетост кон луксузот, особено скапите автомобили и хотели со пет или повеќе ѕвезди.
Русија се обидува да ги смени своите владетели само кога губи војни или кога тие покажуваат слабост. Во првиот случај се случуваат револуции, во вториот судски или задкулисни интриги. Путин сè уште ја нема изгубено војната и веројатно нема да покаже слабост, што на своја кожа го искусија покојниот Пригожин и сите оние кои го поддржаа минатогодишниот Марш на Вагнерците кон Москва.
Извор: https://velikeprice.com/podcast/navaljni-kraj-sna-o-lepoj-rusiji-buducnosti/
