Како тинејџерка, признавам, имав епизода во која се нафрлив на романите на Ерих Мариа Ремарк. Не знам како, но добро се сеќавам дека како се свртев од делата на Ремарк на романите на Ернест Хемингвеј, а потоа и на многу други авторки и автори од библиотеката на моите родители. По многу работи го паметам тој период. Помеѓу останатото и по книгите и авторите кои за прв пат ги читав и откривав – непосредно и гладно.
Но, повторно, ми се чини, мојата меморија никогаш немаше да се врати во романите на Ремарк, да не го започнав овој текст. Размислувајќи, пред белината отворениот прозорец во Word, за суштината што би сакала да ја доловам во оваа тема, ми се провлече една многу прецизна, моќна и фундаментална реченица. Напрегајќи се уште малку, се сетив дека тоа е мисла од романот на Ремарк, одамна подвлечена, која гласи вака: Храброста е најубавиот украс на младоста.
И да, веднаш се сетив како, како тинејџерка, размислував за таа реченица што ме освои. Многу работи ја прават младоста специфична и убава. Но, она што би рекла дека е доминантна карактеристика на младоста е токму храброста. Кога сме млади, не сакаме правила. Не дозволуваме да ни се наредува и да се одлучува за нас. Ние сме бунтовни. Тврдоглави. Пркосни. Откачени. Импулсивно. Но, во исто време многу фер.
Доволно сме храбри да создаваме и да се формираме самите себе. Дека не се срамиме да бидеме тоа што сме. И тоа, додека ги слушаме нашите мисли и тело, многу се трудиме да откриеме кои сме навистина. Младоста е автентична и заводлива токму поради тоа.
Кога ќе погледнам наназад, се обидувам да сфатам дали и јас имав храброст да ги следам моите чувства како адолесцентка и тинејџерка. Со гордост можам да кажам дека дефинитивно го правев тоа. Го откривав светот на кој чувствував дека припаѓам. Не ги негирав моите чувства, насоките во кои одат моите емоции и желби. И иако секојдневно бев во општество и средина што беше формирана од добро воспоставени стереотипни принципи, најдов начини и патеки да ги откријам моите кривулести и егзотични патишта.
Во животот, секако, може да се живее без прекумерна количина на храброст. Можеби се и повеќе луѓето кои живеат така. Треба само да се затишите во удобна просечност. А сепак, верувам, за да се доживее животот во неговиот вртоглав интензитет и сета негова полнота – потребно е да се живее храбро!
Допрете го, нема да се стесни како очна јаболчница, вели поетесата Силвија Плат за живот. Да го допреш животот значи храбро да го предизвикуваш речиси секој ден.
Меѓутоа, набљудувајќи ги луѓето и искуствата околу вас, а првенствено тргнувајќи од сопственото искуство, најважно во животот е да имате храброст за две работи кои, на крајот на краиштата, се меѓусебно поврзани. Првата е храброста да бидете тоа што сте, дури и ако сте биле сами или осамени во сето ова. Втората е да го сакаш оној што го сакаш, и покрај се што се обидува да застане на патот на таа љубов.
Во младоста, без сомнение, овие две работи имаат посебно значење. Можеби затоа младите се похрабри. Односно, можеби затоа храброста е поизразена во младоста.
Размислувајќи за сите предизвици кои ги има денешната генерација тинејџери, почнав, меѓу другото, да размислувам и за предизвиците на помладата ЛГБТИ генерација. Сè уште сме, во целина, ригидно, хомофобично и тесноградо општество. Затоа, навистина ме интересира како најмладите, најранливите и секако најчувствителните меѓу нас се справуваат со сето она што ги опкружува.
Бидејќи ме интересираат вакви прашања и проблеми, почнав да гледам во светот на помладата ЛГБТИ генерација. Иако немам многу контакт со генерациите родени по 2000 година, сепак сакав да добијам одредена слика за нивното секојдневие.
Можам да кажам само едно: се радувам на тоа што го открив. Младите денес, ми се чини, имаат поголема храброст од мојата генерација или, можеби, од генерациите пред мене. Ова ми го кажува следново: нашите претходници, заедно со нас, направија многу. Успеавме да се избориме барем за засилена свест за слободата и важноста на слободата.
А пред некој ден, возејќи се во преполниот трамвај, видов две тинејџерки како се држат за раце, суптилно се галат и сакаат. Таа слика е длабоко врежана во моето сеќавање. Затоа што на почетокот помислив: Здраво, девојчиња, зар не се плашите? Сакав да им пријдам и да им кажам да внимаваат, да не го прават тоа, дека се плашам за нивната безбедност… И тогаш сфатив – само јас сум заробена во преголем грч и страв.
И ми требаа тие две тинејџерки во животот кои се сакаат безрезервно.
Ми требаа да ме потсетат дека треба да сакам повеќе, посилно, попродорно, повидливо и – се разбира – похрабро!
Николина Тодоровиќ
Извор: lgbti.ba
