Балканските педијатри и ортопеди со децении препорачуваат широк повој за новороденчињата, пракса што во западноевропските земји одамна не се применува. Причината за оваа разлика не лежи во застарени навики, туку во медицинската статистика. Балканскиот регион претставува ендемско подрачје за вродени и развојни аномалии на колковите, каде зачестеноста на проблемот бара конзервативен пристап уште од првите недели по раѓањето.
Развојната дисплазија на колковите (DDH) не е подеднакво распределена низ светот. Додека во земјите од Западна и Северна Европа стапката на ова нарушување се движи меѓу 1 и 3 случаи на илјада живородени деца, медицинските регистри на Балканот бележат значително повисоки бројки. Во одредени региони во Македонија и соседството, нестабилноста или незрелоста на детските колкови надминува 20 до 30 случаи на илјада новороденчиња.
Генетиката е водечки фактор за ваквата слика. Семејната историја, анатомската градба на карлицата и вродената лабавост на лигаментите создаваат подлога главата на бутната коска полесно да излезе од плиткото лежиште. Поради тоа, домашните ортопедски протоколи се поставени на значително повисок степен на претпазливост.
Широкиот повој има јасна биомеханичка функција. Со поставување дополнителни платнени пелени или специјални гаќички меѓу нозете, колковите се држат во положба на свиткување и благо раширени настрана, позната како жабја положба.
Оваа позиција обезбедува главчето на бутната коска да лежи длабоко центрирано во чашката на колкот. Кога нозете се исправени и цврсто споени, притисокот врз меката детска ‘рскавица расте и го зголемува ризикот од изместување. Во минатото, традиционалното цврсто повивање со исправени нозе дополнително ја влошувало состојбата кај бебињата. Широкиот повој претставуваше директен клинички одговор против таа штетна традиција.
Здравствените системи во Германија, Австрија, Франција или Велика Британија не користат широк повој за сите бебиња. Во Германија и Австрија секое дете поминува низ задолжителен ултразвучен преглед по методот на Граф уште во првиот месец од животот. Таму терапијата започнува само доколку ултразвукот покаже анатомска незрелост или дисплазија.
Во земји каде стапката на ризик е ниска, ортопедите сметаат дека широкиот повој кај здрави колкови е непотребно оптоварување за семејството и за слободното движење на бебето. Ако се појави проблем, директно се препишуваат медицински помагала, како што се ремените на Павлик или специјални ортози, наместо импровизирани памучни пелени.
Лекарите на Балканот потенцираат дека широкиот повој не е лек за тешки форми на дислокација, туку безбедна превентивна мерка додека не се направи првиот специјалистички преглед. Тој обезбедува заштита во периодот кога лигаментите се најмеки и најподложни на истегнување.
Клучниот чекор во дијагностиката останува ехо-прегледот кај детски ортопед, кој во земјава стандардно се препорачува помеѓу четвртата и шестата недела од животот. Само ултразвучната слика може точно да утврди дали ацетабулумот е доволно развиен. Доколку наодот е уреден, лекарите најчесто препорачуваат прекин на широкиот повој, овозможувајќи му на детето целосна моторичка слобода.
