Германскиот цепелин LZ 127 Гроф Цепелин на 15 октомври 1928 година успешно слета во морнаричката база Лејкхерст во Њу Џерси, САД. Со ова патување заврши првиот комерцијален трансатлантски превоз на патници со воздухоплов од овој тип. Командантот Хуго Екенер и екипажот минаа речиси десет илјади километри за 111 часа, совладувајќи опасна повреда на платното среде океан.

На третиот ден од патот, додека цепелинот леташе низ силен ветер и дожд јужно од Бермудите, налетот на воздухот скина големо парче од платното на долната стабилизаторска перка. Оштетувањето се закануваше да го блокира управувањето со цепелинот.

Екипажот мораше да излезе директно надвор, на тесните скелиња над отворениот Атлантик. Меѓу луѓето што висеа над брановите за да го сошијат платното беше и синот на командантот, Кнут Екенер. Моторите на цепелинот беа забавени до минимум за да можат мажите да ја завршат поправката на височина од неколку стотини метри.

Овој цепелин превезуваше 20 патници и 40 членови на екипажот. Патниците имаа приватни кабини со кревети, посебна трпезарија каде се служеше топла храна и прозорци со широк поглед кон океанот. За разлика од денешните авиони каде просторот за нозе е минимален, патувањето со цепелин тогаш нудеше удобност слична на прекуокеански брод, но со четири пати поголема брзина.

Цената за еден билет изнесуваше речиси три илјади долари, што за тоа време значеше мало богатство достапно само за богати поединци и новинари.

Успехот на Гроф Цепелин покажа дека прекуокеанскиот воздушен сообраќај е изводлив многу пред патничките авиони да можат безбедно да го прелетаат Атлантикот. Но, прескапиот гас водород и ризиците од пожари набрзо ја запечатија судбината на овие летала.

Слетувањето во Лејкхерст останува запишано како пресвртница во историјата на транспортот, кога интерконтиненталното летање престана да биде научна фантастика и влезе во секојдневната реалност.